Voulez-vous coucher avec ça?

14233599_10154294611945272_974177830_o

Iemand vroeg me vorig jaar of ik die “sexy foto’s” op instagram zette om hem een plezier te doen. Of ik smachtend naar mijn telefoon keek tot ik een like zou krijgen van hem. Het was geen ironische vraag. Het was bittere ernst (met een vleugje seks overgoten).

De waarheid was complexer dan “ja” of “nee”. Zo’n twee tot drie jaar geleden kwam ik erachter dat het me een goed gevoel gaf om een mooi zelfportret van mezelf te maken en dat met de wereld te delen. Laten we even eerlijk zijn: wie houdt er nu niet van om erkenning te krijgen? Nadat sommige van mijn vrienden en volgers over de initiële shock heen waren dat ik al wel eens mijn decolleté of benen liet zien, volgden er lovende reacties. Het voelde en voelt nog steeds heel erg fijn wanneer iemand anders je mooi noemt. Dat is nu eenmaal zo. Het belangrijkste is jezelf graag leren zien, dat wel. Maar ik zal nooit kwaad worden op iemand wanneer die me een compliment geeft.

Maar even terugkeren naar de vraag die me werd gesteld. Ondanks de lieve, mooie reacties die soms volgen op mijn zelfportretten, neem ik die foto’s vooral voor mezelf. Ik heb geleerd om mezelf vanuit verschillende standpunten te bekijken. Ik heb geleerd welke hoeken me flatteren en hoe bevrijdend het kan zijn om je welvingen schaamteloos vast te leggen op camera. Soms voel ik me Dita Von Teese, diep vanbinnen. Dat voelt heerlijk, die glamoureuze flair. Zeker wanneer ik die op foto kan vastleggen. De laatste tijd gebruik ik fotografie ook meer om vriendschap te sluiten met mijn lichaam. Body positivity, baby.

Maar nu komt het.

Toch zei ik “ja” op die vraag, of ik die sexy foto’s voor hem postte. Dat komt vooral omdat ik op dat moment zoals een verliefde bakvis om de man in kwestie heen draaide. Ik dacht dat ik er hem een plezier mee deed. Dat hij zich speciaal zou voelen. Misschien was dat ook wel zo. Maar de realiteit is dat ik een beetje van mijn ik-voel-me-speciaal ben kwijtgeraakt op die manier. Telkens wanneer ik een foto postte, had ik het gevoel alsof ik dat voor hem deed, terwijl dat eigenlijk niet de bedoeling was. Zelfs nu die man volledig uit mijn leven is verdwenen, sluipt zijn vraag nog rond in mijn hoofd: voor wie post je die foto’s eigenlijk? Ik ga aan mezelf twijfelen, soms. Ik vraag me af of ik teveel erkenning zoek. Post ik foto’s voor mannen? Geile mannen? Eenzame mannen? Voor mijn lief? Of voor god weet wie?

Toen las ik toevallig een stukje van Lena Dunham in haar Lenny letter, waar ze met Amy Schumer praat over haar vreselijke ervaring op het MET gala:

“…He looked at me and he determined I was not the shape of a woman by his standards. He was like, “That’s a marshmallow. That’s a child. That’s a dog.” It wasn’t mean — he just seemed confused. The vibe was very much like, “Do I want to fuck it? Is it wearing a … yep, it’s wearing a tuxedo. I’m going to go back to my cell phone.” It was like we were forced to be together, and he literally was scrolling Instagram rather than have to look at a woman in a bow tie.”

Er was één zinnetje dat me enorm heeft geraakt. “Do I want to fuck it?”

Het raakte me omdat het me aan die vreselijke man van vorig jaar deed denken, die mij met zijn onnozele vraag (en vele andere vragen, opmerkingen en gedragingen) heeft gereduceerd tot een seksueel object. Het deed me denken aan alle mannen (getrouwd, vooral), die me al ontelbare oneerbare voorstellen hebben gestuurd de dag nadat ik een “sexy foto” postte. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van lof, laten we daar niet stom over gaan doen. Maar reduceer me niet. Want dat is wat er nog veel te vaak gebeurd: vrouwen worden gereduceerd tot de wereld van seks. En daarbij is de vraag “Do I want to fuck it?” de belangrijkste.

De man die zichzelf én mij wou wijsmaken dat hij het middelpunt van het zonnestelsel was, moet ook zoiets hebben gedacht. Is ze het waard om mijn tijd in te steken? Doet ze wel genoeg om mij op te winden? Ik vraag het haar even gauw, want zelf weet ik het zo niet.

Het probleem is dat ik door die ene banale vraag het gevoel heb gekregen dat ik mezelf constant moet bewijzen, vooral wanneer het over aantrekkelijkheid of sensualiteit gaat. Daarbij schuif ik mijn andere troeven steevast naar de achtergrond: wacht, ik moet eerst maken dat ik presentabel/hip/sexy/speciaal genoeg ben, daarna laat ik pas zien wat ik nog in huis heb!

Kijk, ik maak mezelf graag mooi. Ik heb jarenlang gevochten tegen het idee dat ik ongelooflijk lelijk ben en dat doe ik nog steeds. Het maken van mooie foto’s helpt me daar enorm bij. Ik zou gewoon graag een rechtzetting geven voor het antwoord op die ene vraag een tijd geleden: NEE. Ik deed en doe het niet voor jou. Ik heb nu een lieve vriend en aan hem hoef ik geen verantwoording af te leggen. Hij houdt van mij. Van MIJ. Van alles wat ik bezit.

Begrijp me niet verkeerd. Vrouwen zijn seksuele wezens. Wij zijn dat allemaal. Ik ben enorm geïntrigeerd door het mysterieuze, het sensuele en de vraag wat schoonheid nu eigenlijk is. Maar ik wil niet constant het gevoel hebben dat mijn waarde afhangt van mijn “Do I want to fuck it?” – gradatie.

Ik wil dan ook een warme oproep lanceren: zet gewoon elke foto die je mooi vindt van jezelf online als jij dat wil. Er is niet zoiets als “een schaamteloze selfie” want het is jouw gezicht en je mag er trots op zijn. We denken nog veel te vaak dat we onszelf niet zomaar graag mogen zien of dat we zeker niet mogen opscheppen over wie we zijn. Maar waarom niet? Laten we allemaal een beetje zijn zoals Kanye in dit geniale stuk interview over zijn song “I love Kanye”:

“How did you write ‘I Love Kanye’?” the young reporter asked. “Without missing a beat,” Kanye replied, “I just thought about what I love.”

Je kan jezelf graag zien, dat delen met de wereld en daarnaast dankbaar en nederig blijven. Je hoeft geen narcistische trut te worden, of iemand die zichzelf beter vindt dan iemand anders. Je mag jezelf tonen, want je bent prachtig.

En vooral: je bent meer dan een antwoord op de vraag “Do I want to fuck it?”