Maar het liefste van al wil ik van mezelf houden.

Soms kan je het niet in woorden bevatten. Hoe graag je bij iemand bent. Hoe graag je iemand ziet. Je denkt na over een lief berichtje, of koopt hem een nieuw paar pantoffels nu het winter wordt. Je schept wat extra kaas op zijn spaghetti, omdat je zelfs zijn smaakpapillen wil behagen. Je luistert naar liedjes die vroeger geen gezicht droegen maar nu allemaal over hem gaan. De liefde is een eindeloze wenteling in de ander zijn gezichtsveld. Misschien nog het meeste in die van zijn ziel. En wat wentel ik me graag in alles wat het me biedt. Tot het me tot tranen toe beweegt. Tot het me dingen doet voelen waarover nog niet kan geschreven zijn, daar ben ik op dat moment zo rotsvast van overtuigd.

Ik kan tien boeken schrijven over de liefde. Over haar destructieve karakter. Over haar helende werking. Wij weten allemaal wat het is, de hoop dat je eindelijk wordt begrepen, en de vele keren dat die hoop makkelijker aan diggelen wordt geslagen dan je hart. Dat volgt een milliseconde later. De langste milliseconde die we ooit meemaakten.

Een ode aan de liefde, dat wil ik zo graag schrijven. Ik wil zijn silhouet in hout uitsnijden, en geloven dat hij nog honderden jaren zal blijven bestaan. Ik wil de grond zijn die zijn wortels voedt. Op de radio hoorde ik dat de wortels van bomen met elkaar verborgen zijn, diep onder de grond houden ze elkaar in alle breekbaarheid vast. Zo kan ik de liefde misschien nog het beste beschrijven. Het netwerk dat het gebroken hart opnieuw samenbracht.

Maar het liefste van al wil ik van mezelf houden.

Ik leef met onrust achter de ogen en achter de borst. De constante afwijzing ligt in de handen van elke vreemde die mijn leven in- en uitwandelt. En wanneer het niet over vreemdelingen gaat, durf ik het gerust over meer dan afwijzing hebben. Het geloof dat ik niet graag gezien mag worden, dat vrees ik in de ogen van mijn geliefden te vinden.

We zijn allemaal zo gefocust wat de ander van ons zal vinden, dat we durven vergeten dat wij zelf de enige, echte persoon zijn waarmee we vrede moeten sluiten. Het is ongelooflijk hoe de wereld zich ontspant wanneer je zelf ontspannen bent. Het is pure actie-reactie. Ik hou van mezelf. De wereld houdt van mij. En het leven blijft soms bitter, en niet iedereen begrijpt mij, maar in essentie blijf ik onveranderd. Ik word de rust. En daarin ligt het grote geluk.

Het lijkt een utopie. Maar ik ben op een missie. Ik bestel chocoladetaart zonder de calorieën te tellen. Ik slaap tot twaalf uur omdat de wereld vandaag even niet moet. Ik zit een uur tegen de verwarming geplakt en kijk naar buiten. Er is niets dan warmte en een leeg hoofd. Ik huil, ook wanneer ik het niet begrijp. Ik zoek zijn ogen omdat ik in de weerspiegeling mezelf kan terugvinden. Ik zeg afspraken af wanneer ik liever in de zetel wegkruip. Ik vertel wanneer iemand me pijn doet. Ik koop kaarsen in verschillende kleuren omdat ik regenbogen wil bouwen. Ik laat mijn vingers over mooie boekenkaften glijden en droom van mijn eigen literatuur. Ik drink koud water en volg het koude gevoel tot helemaal in mijn maag. Ik ruik aan kleurpotloden omdat ik zo weer vijf jaar oud word. Ik verander van haarkleur en kapsel omdat ik nog niet gekozen wil hebben. Ik voel aan de buik van mijn zwangere vriendin en bedenk namen voor mijn toekomstige baby. Ik noem mezelf getalenteerd. Ik gooi met verwijten naar de televisie wanneer ik een slechte film zie. Ik ben ongecensureerd. Ik zet mijn blote benen op het internet. Ik ben intens. Ik ben onzeker. Ik ben zo dicht bij wie ik wil zijn. Ik besef dat ik alleen maar mezelf moet zijn. Ik geniet van de rode lippen van een voorbijgangster. Ik eet alle chips alleen op. Ik weet perfect waar mijn twee diploma’s zich bevinden in de kast. Ik zorg voor kinderen terwijl ik me soms te jong voel. Ik kan heel goed parkeren in kleine gaatjes, maar ik vloek wel heel veel achter het stuur. Ik verkies soep uit blik boven een sterrenrestaurant. Ik ben iemands eerste keuze, nu wel. Ik ben nog steeds op zoek naar her perfecte paar schoenen. Mijn knieën vormen een O en daarom ben ik jaloers op ballerina’s. Ik ben uniek. Ik ben bang om mezelf te zijn.

Het liefste van al wil ik van mezelf houden. En tot mijn grote heugenis denk ik dat er al een kalverliefde in zicht is.

Advertisements

2 thoughts on “Maar het liefste van al wil ik van mezelf houden.

  1. Mooi geschreven! Ik herken mezelf in bepaalde dingen, en dat besef zorgt ervoor dat mijn hart een kleine sprong van vreugde maakt! Want dat betekent dat ikzelf ook op de goede weg ben! Liefs! x

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s