Achter de coulissen van het menselijk zijn.

Het is weekend en ik ben net wakker.

Ik lees over een eenzame generatie en zie hoe iedereen het bericht lustig deelt op Facebook. Ik denk, verdorie, er zit waarheid in. Ik ga naar buiten, in een poging om wat minder uren achter mijn sociale mediaschermen te spenderen. Daar hoor ik mensen praten over hun angst voor het terrorisme. Iemand zegt “Het zou hier nu kunnen gebeuren, weet je. Met zo’n terrasjesweer, het is er bijna om vragen.” Ik gulp mijn ice-tea verbouwereerd naar binnen en lonk naar de ravissante doemdenker achter mij – met zo’n gezicht van niet-begrijpen. Wie vraagt er nu werkelijk om een ledemaat of levenswandel minder?

Ik sta op en ga wandelen, met mijn vriend aan de hand, even helemaal vrij zijn. Ik zie een straatmuzikant met een hele slechte geluidsinstallatie en een strooien hoed. Volgens mij weet hij zelf niet goed wat hij er staat te doen, maar dat doet er eigenlijk niet toe. Het is mooi zo, in het midden van een plein kunnen staan met een vals keelgeluid en bedenkelijke kledingkeuze, en daar nog eens geld voor vragen ook. Ik denk er meteen aan om hem iets te geven, al was het maar omdat hij de vrijheid zo mooi belichaamt.

Net wanneer ik een geldstuk in zijn koperen pot laten klingelen, hoor ik een paar jongeren achter me schaterlachen. Ze zeggen iets over de bruine huid van de zanger, en hoe hij weggelopen lijkt uit een safaripark. Alsof hij een dier is. Alsof ze ervan uitgaan dat hij op deze wereld werd gezet om te vluchten. Alsof hij zijn cultuur en huidskleur met zich meedraagt om het mikpunt van spot te kunnen zijn.

Ik denk, zijn deze jonge gasten ook zo cynisch van eenzaamheid geworden, dat ze enkel nog hun dagen kunnen vullen met het zoeken naar kameraadschap binnen het neerhalen van anderen? Mensen zijn bereid om ver te gaan om zich verbonden te voelen. Of gaat het over de angst die de eenzaamheid heeft gebracht? De schrik voor anderen, met wie we ons dus nooit zullen kunnen verbinden, zoals de angst ons influistert? Ik staar naar de grond, voel het idee van de lachende kerels groeien in mijn hoofd en denk aan de brutale moorden van enkele agenten op Afro-Americans een paar dagen geleden in de VS. Angst en haat, ze vloeien zo makkelijk en onvermoeibaar door elkaar heen, en net daarom zijn ze het meest moordzuchtige duo op deze planeet.

Wanneer ik thuiskom, lijkt het me bijna een verplichting om achter mijn computerscherm te kruipen en te zoeken naar de verontwaardiging die ik deze namiddag heb gevoeld. De eenzaamheid die ik heb gevoeld. De angst die ik heb gevoeld. Maar het enige dat ik tegenkom op de tijdlijnen van mijn vrienden, zijn foto’s van cocktails en voeten in zand en zonsondergangen die inderdaad prachtig zijn. Dus post ik een foto van een schattig, oud koppeltje dat ik die middag heb gezien, om deel te kunnen uitmaken van de goednieuwsshow waar we allemaal zo verknocht aan zijn. Het maakt me werkelijk gelukkig, dat moment, die foto, dat wel. Maar eigenlijk wil ik mijn hele Twitter en Facebook volschreeuwen. Maar dat doe ik niet. Want ik wil verbonden zijn. Ik wil deel zijn van. En wanneer de likes binnenstromen, voel ik me weer rustig worden. Vooral dan omdat de foto zoiets mooi in zich draagt en anderen dat ook oppikken. Maar ook omdat ik me gezien voel, al is het maar in mijn dromerige perceptie van romantiek.

Maar twee dagen later, voel ik de onderdrukte gevoelens van die dag weer opduiken. Iedereen praat over Pokémon terwijl ik denk, godverdomme, er worden overal mensen vermoord. Ik leg het bij mezelf, misschien ben ik te zwaar op de hand, maar echt serieus, er worden harten gebroken en gezinnen vallen uit elkaar en mensen voelen zich gefaald en huilen en gebruiken hun laatste kracht misschien wel om een vakantiefoto te posten terwijl ze gewoon naar huis willen gaan. Aanstaande moeders verliezen baby’s door mishandeling en minderjarige meisjes worden aangerand op festivals en wij snappen over de schoenen die we kochten in de solden, want dat is echt de moeite waard.

Ik denk weer, ik ben zo zwaar op de hand, en ik voel me een zeur, dus ik ga ook maar naar schoenen in de solden kijken. Ik vind ze allemaal lelijk, maar niet zo lelijk als de manier waarop ik mezelf verloochen door blij te proberen zijn.

Dus nu zit ik achter de computer, en kijk naar de videos waarop de stervende Philando Castile en Alton Sterling te zien zijn, en is lees de bekentenissen van aangerande vrouwen en zoek naar de feministische tweets van vriendinnen. Ik zoek Facebook pagina’s over hoopvolle verhalen, vraag me af wat er met de hashtag #bringbackourgirls is gebeurd en spoor celebs op die daklozen een nieuw leven hebben gegeven. Ik denk, bedankt George Clooney, en wat gek ook, dat uitgerekend jij diegene bent die mijn hart opnieuw wat warmte inblaast.

Maar het voelt goed zo. Het voelt echt. Tussendoor kan ik ook de vakantiefoto’s appreciëren, of video’s van een dansend frans bulldogje. Want er is evenwicht. De wereld is lelijk en mooi en voel dat ik voor alle kanten opensta. Ik voel me, minder eenzaam. Ik voel me, meer ontvankelijk. Dus ik dacht, ik schrijf erover, en dat lees je nu.

We zijn een eenzame generatie, omdat we altijd maar iemand moeten zijn. Dat klopt als een bus. Maar we zijn vooral een eenzame generatie, omdat we niet meer achter de coulissen van het menselijk zijn durven kijken. En daar staan we dan allemaal, allemaal samen en toch helemaal alleen voor het podium van de zogenaamde perfectie. Misschien wordt het tijd dat we eindelijk eens de artiesten, onze perfecte imago’s, het zwijgen opleggen en een kijkje nemen naar wat er zich achter de gordijnen afspeelt. En dat we elkaar bij de hand durven nemen, dat ook, om elkaar onze waarheid te laten zien.

Na drie dagen, voelt het alsof ik pas echt goed wakker ben.

Advertisements

2 thoughts on “Achter de coulissen van het menselijk zijn.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s