Papa houdt alleen van mager.

Ik mag geen chocoladekoeken eten. Dat zegt een stemmetje in mijn buik. Ik stel me voor dat mijn navel zich omlaag krult en zo een pruilmondje vormt. Mijn lichaam vindt zichzelf niet mooi, ze denkt dat ze teveel ruimte inneemt in deze wereld.

Met een ingehouden melancholie zeur ik over haar vorm tegen mijn vriend. Het lijkt alsof ik hem zo beledig, want hij houdt van haar, dit lichaam, en ik begrijp het niet. Zijn gezicht kijkt eerst streng, maar dan trekt hij me tegen zich aan. Met de nodige precisie kust hij stukjes huid die zich niet goed genoeg voelen voor zijn vorm van zacht en teder. Ik raak in de war, en dan, heel even, stel ik me voor hoe het moet zijn om van dit lichaam te houden, evenveel als hem. Het voelt goed. Vreemd. Maar goed. Er lonkt iets naar me. En het is niet de weegschaal of het zelfverwijt.

Ik sta op, ga naar de bakker en koop die verdomde chocoladekoek. Alsof mijn lijf me stante pede wil straffen, krijg ik pijn in mijn buik. Ik grijp naar haar, die plaats waar ooit een kindje zal groeien, die plaats waar twee littekens prijken na een operatie, die plaats waar het eigenlijk altijd zacht hoort te zijn. Ik streel haar, mijn buik. Leg er bij gebrek aan de warme handen van mijn vriend, een kersenpittenkussentje tegen.Ik vlij me in de zetel en praat met haar. Buik voelt zich dik. Buik voelt zich niet lekker. Buik is heel erg verdrietig.

Ik vraag Buik wat ze zou willen. Of ik haar pijn doe met die frietjes elke vrijdag, en het negeren van mijn fitnessabonnement. Op haar eigen manier knikt ze van nee, ze rommelt; ze protesteert, ik zit niet op het juiste pad.

Ik sta op en loop naar de spiegel. Met een ongekende zachtheid voor mezelf til ik m’n trui op en kijk naar Buik. Ik hoor haar opeens heel luid schreeuwen, nu ze zo schaamteloos bloot wordt gelegd. Ze zegt dat mijn vader vaak afkeurend naar haar kijkt. Dat doet hij ook met andere vrienden van haar, zoals Billen, of Armen. Ik vind het erg voor haar, voor hen.

Buik blijft schreeuwen. Ze heeft er nooit mogen zijn. Ik wil haar vragen waarom, maar ik weet het antwoord. Papa houdt alleen van mager en mama leeft sportief en gezond en mijn vorige vriendje wou dat ik broeken in een maatje kleiner kocht, alleen maar om mezelf te dwingen om Buik pijn te kunnen doen, want Buik was niet oké. En dan begint Buik over de media, de mannen in de straat, de eisen, de strenge blikken, tot ze niet meer kan.

Ik hou Buik vast. Ze is opeens rustig, alsof ze net wakker is geworden uit een boze droom maar nu beseft dat alles in orde is. We kijken naar elkaar in de spiegel. Ik glimlach, en zij kan dat ook, wanneer ik haar een beetje naar omhoog trek en mijn navel als mond gebruik. Ik moet lachen. Ik voel het tot diep in Buik. Zij voelt het ook.

Ik neem een foto van haar. Ze lijkt trots en onzeker tegelijk. Ik deel haar, op Facebook, op Twitter, zo’n beetje overal. Ineens lijkt ze niet zoveel ruimte meer in te nemen in de wereld. Ze voelt zich comfortabel wanneer iedereen haar vertelt dat ze mooi is. Ik denk plots, misschien denk ik dat m’n lichaam veel ruimte inneemt omdat ik zélf geen ruimte durf innemen in de wereld, de maatschappij, de liefde. Ik ben bang geworden van mijn eigen aura. Maar weglopen van jezelf kan niet, en al zeker niet van de mooie delen van jezelf. Wat troost die gedachte me, terwijl het ook beangstigend is. Ik ben mooi, denk ik voorzichtig.

Buik en ik gaan languit in de zetel liggen. Stil en relax. Ze piept vanonder mijn trui en ik laat haar. Mijn vriend komt thuis, kust haar, steeds opnieuw, alsof hij niet van haar af kan blijven. Armen en Billen giechelen goedkeurend, want hierna is het aan hen. Ik ben blij, denk ik, met mijn nieuwe vrienden. Het zal misschien nog een tijdje duren, maar binnenkort ben ik misschien helemaal bevriend met mezelf. Wat kijk ik daarnaar uit. Om ontegensprekelijk en volmaakt van mezelf te houden.En om nog meer chocoladekoeken te eten, dat ook.

 

Advertisements

2 thoughts on “Papa houdt alleen van mager.

  1. Heel mooi geschreven. Los van de inhoud ben ik *fan van je woorden en beeldschepperij.
    En dan kan iedereen honderd keer zeggen dat je mooi en wauw bent, je vriend die je buik kust is het bewijs dat het waar is. Vrienden worden met jezelf is het beste wat er bestaat.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s