Tussen de wolken.

Lieve mama,

Als kind at ik fruitpap in de vorm van vliegtuigjes. Broem broem, mondje open. Het was niet iets om bang voor te zijn. Vandaag nog zag ik een babyrompertje met kleine vliegertjes op in de winkel. Ze hadden zelfs een gezichtje. Broem broem, richting dromenland, kleine baby. Maar wanneer ik het nieuws opzet en de icoontjes van de vliegtuigen zie op de versplinterde welkomsborden van de luchthaven, voel ik me mijlenver van het zorgenloos slapen in mama’s armen.

Jij vertelde me dat je bang bent. Je neemt op een andere manier afscheid. Definitiever. Ik moet er aan wennen, maar dat wil ik niet. Binnenkort vertrek je op reis en ik wil me niet inbeelden dat die periode van rust wel eens de eeuwige rust zou kunnen betekenen. Omdat je op de verkeerde plaats en op het verkeerde moment ergens bent.

We hebben het leven niet in de hand. Al geloven we dat graag. We willen niemand verliezen, dat spreekt voor zich. Maar zeker niet op zo’n manier. Hoe kan het op zo’n manier? Een meisje van dertien die afscheid neemt van haar moeder nadat mama stierf aan haar verwondingen in het ziekenhuis. Geen benen meer om naar de poorten van de hemel te hollen. Ik hoop dat ze weet dat de wolken ons overal naartoe kunnen voeren als we er niet meer zijn.

Een jongen op weg naar de liefde aan de andere kant van de wereld. Koffers vol verhalen en ik-mis-je-maar-nu-ben-ik-er-eindelijks. Geen van hen is ooit op hun bestemming geraakt. Vleugels, dat had hij volgens zijn vrienden. Als je nu naar boven keek, kon je die misschien ook wel zien.

Ik wil er niet aan denken, mama. Dat ook jou zoiets zou kunnen overkomen. Het denken doet zoveel pijn, de laatste dagen. Het is de eerste keer dat mijn hart en brein zich op exact dezelfde golflengte begeven. Ik moet ervan glimlachen, hoe onwezenlijk het ook klinkt. In pijn vinden we de liefde. Dan beseffen we wie en wat er echt toe doet.

Laat me zeggen dat ik aan je zal denken. Meer dan ooit. En dat ik, voor het eerst, opgelucht zal zijn wanneer je eindelijk in de lucht zweeft tussen thuis en vakantie. Omdat het tussen de wolken wel eens veiliger zou kunnen zijn dan op de verse korsten die onze geschonden aardbodem nu draagt.

Broem broem, richting de andere kant van de wereld. Omdat je bang bent maar dat jou nooit zal tegenhouden. Bang, dat zijn we allemaal. Maar zo weten we juist dat er iets is om bang voor te zijn. Hoe mooi, vind je niet, mama? Dat wij kunnen liefhebben zonder te hopen op liefde in het hiernamaals. Dat wij meer hebben, dan dat. Dat liefde is. En meer is dan een vage mogelijkheid.

En zo voel ik me toch een beetje veilig. Omdat niemand ooit kan afnemen wat wij delen. Ik jouw dochter en jij mijn mama. Ook wanneer we tussen de wolken zweven. Voor even of voor altijd.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s