In mijn hart is het altijd middernacht.

In het midden van de brug staat een koppel, zo’n jaar of vijftig schat ik ze. Zij heeft haren van herfstkleuren en haar gezicht ligt begraven in de ruimte tussen zijn kin en zijn borst. Hij heeft z’n armen om haar heen, zijn wang op de kruin van haar hoofd, haar warmte als onderdeel van de kleren die hij draagt. Ik wandel trager, kijk naar dit ongegeneerde etaleren van liefde, van kiezen voor elkaar ook al kost het je soms stukken van mensen, letterlijk.

Ik aarzel om een foto te nemen, maar misschien is dat dan weer een beetje raar, bedenk ik me. Zo graag wil ik hun moment dat eigenlijk het mijne niet is vasthouden. Ik loop de brug nog eens over, in de tegenovergestelde richting. De vrouw heeft haar hoofd opgericht, haar voorhoofd met delicate precisie tegen het zijne gedrukt. Hij fluistert haar iets toe, terwijl een massa aan mensen hun blijft passeren. Zijn fluistering doet haar glimlachen en ik kijk verbaasd om me heen, verwacht hier of daar een filmcamera te zien. Zo mooi is het moment. Te mooi, bijna. Maar het is echt. Het is verbazend maar onverwoestbaar echt.

Ik buig m’n hoofd en wandel verder, terwijl ik denk aan die veilige plaats, daar ergens dicht bij het hart van diegene van wie je houdt. Ik denk aan de laatste keer dat ik daar op die plaats ben geweest. Ik probeer de dagen te tellen, de weken. Ik weet niet precies meer wanneer het was, of misschien juist wel, maar dan niet aan de hand van de dagen van de week. Liefhebben laat zich niet definiëren door de tijd. Het is eerder omgekeerd, denk ik. In mijn hart is het altijd middernacht.

Om middernacht drukte ik m’n lippen tegen het plekje huid tussen zijn haarlijn en het uiterste puntje van zijn nek. Daar waar haartjes overeind komen, daar waar rillingen ontstaan voor ze over zijn rug lopen. Zijn haren kriebelden tegen mijn voorhoofd. Ik was zo dichtbij zijn gedachten dat ik ze bijna kon lezen. Toen dacht ik, dit is het dan, dit is mijn veilige plaats. Daar is waar mijn hart bleef stilstaan, als een klok die de morgen niet meer hoefde te zien, omdat het uur er niet meer toe deed.

Ik wrijf in mijn koude handen, koop een drankje om ze te verwarmen. Ik bedenk me dat het misschien op dat moment is gebeurd, het breken van mijn hart, als een kapotte klok. Want het moment dat je beseft dat je van iemand houdt, ben je zo kwetsbaar dat het breken nu eenmaal onvermijdelijk is. Misschien betekent liefde wel, het zorgen voor elkaars kleine stukjes die ooit zo’n stevig geheel vormden. Misschien betekent liefde wel, het overgeven van jezelf aan alles wat onzeker is.

Ik drink van mijn drankje en proef warmte en zoet, en ik bedenk me, zo proeft hij ook. Kon ik maar bij hem binnenwandelen, me nestelen tegen mijn veilige plaats, me tegen hem aandrukken en hem kussen op dat stukje huid dat nu voor altijd aan mij toebehoort. Het verlangen overvalt me, plots en volledig, zodat mijn ogen vochtig worden en mijn stappen week. Het moet wel lijken alsof ik verloren ben gelopen, en misschien is dat ook wel een beetje zo. Alles doet pijn, maar mooi pijn. Dat doet liefde nu eenmaal, het geeft een bepaalde schoonheid aan de dingen, ook aan de nare dagen. Want wie liefde heeft geproefd, kan nooit meer helemaal ten onder gaan.

Terwijl ik mezelf troost met die gedachte, wordt mijn pas steeds trager. Het is gaan regenen achter mijn ogen en zo dadelijk zal iedereen dat gaan merken. Ik vraag me af waarom ik zo nodig nu moet huilen, maar ik denk, op een zondag mag dat ook. Het is niet mijn gebroken hart dat vandaag zo ondraaglijk maakt, maar wel het idee dat ik aan dat hart gewend ben geraakt zonder dat hij de stukjes voor me bewaakt.

Advertisements

One thought on “In mijn hart is het altijd middernacht.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s