Kleine meisjes.

Het wordt winter, denk ik. Herfst lijkt zich samen met de kinderen van de buren onder een dekentje te verstoppen. Ik vraag me af hoe dat kan, dat zelfs seizoenen worden overgeslagen. Ik dacht dat mensen de enigen waren die dat konden, vergeten en vergeten worden.

Ik denk dat ik hiernaast wil gaan aankloppen, misschien met een thermos vol warme chocomelk en een bus slagroom. Of ik ook onder het dekentje mag kruipen, alsjeblieft? Vandaag wil ik niet per se klein zijn, maar zo voel ik me wel.

Zomaar, zonder enige aankondiging, stuitte ik op de foto van iemand van wie ik hield, vanmorgen. Ik kreeg hetzelfde gevoel in m’n buik dan wanneer er plots een spin binnen een straal van een meter voor me bengelt; een explosie van alarmbellen in elke uithoek van m’n maag. Dan denk ik aan die ene reclamespot tegen maagzuur, met de kleine brandweermannetjes die de brand blussen. Ik wou dat die ook in het echt bestonden. En dat ze me ook konden bevrijden van de twintigste verdieping waar m’n hart op het punt stond om de dieperik in te springen.

Daar stond hij. Een nieuwe foto, maar dezelfde man. Teder ogend met zijn blik vanuit pixels heropgebouwd. Iemand van wie ik hield. Houden van, gaat dat eigenlijk ooit over? Misschien troosten we ons gewoon met grammaticale regels in de vorm van de onvoltooid verleden tijd. We ordenen datgene waar we eigenlijk geen grip op hebben.

De hele dag droeg ik hem met me mee, de foto en de man. Mijn thee voelde lauw, de wind voelde koud, de avond viel veel te snel. Wat we voelen is niet echt daar, in de buitenwereld. Zintuigen zijn de boodschappers van hetgene ons hart ons wil vertellen.

Dus klop ik aan bij de buren. Mijn huid heeft warme lichamen dicht bij de mijne nodig, en mijn oren het lachen van kinderen die nog niet begrijpen waarom grote mensen zo vaak huilen in het donker in plaats van in het licht.

Het gaat allemaal heel snel. Voor ik het weet hebben we wolkjes slagroom op onze neuzen gespoten en kijk ik naar tekeningen die dit weekend zijn gemaakt. Het kleine meisje en haar broertje maken plaats voor me in de zetel en ik krijg een bord spaghetti voorgeschoteld van een moeder die begrijpt wat de blik in mijn ogen betekent. Liefde breekt niet alleen je hart, maar ook iets in je ogen. Misschien is het daarom dat ze zo prikken bij het huilen.

Ik denk aan hem, en kruip uiteindelijk onder het deken. Dat voelt warm aan, wat me na de kilte van vandaag verbaasd. Ik denk, m’n hart heeft het wel gehad voor vandaag, ze wil nu rusten. Ik moet denken aan de avonden bij m’n vader, als klein meisje, nog kleiner dan het meisje hier naast mij, en hoe het enige wat me toen kon troosten de warmte van een deken was. Papa had de nare gewoonte de kamer niet te verwarmen, noch met elektriciteit of zijn aanwezigheid.

Ach, papa. Hij wist toen niet hoe het moest. De man in de foto, hij weet het ook helemaal niet. Hij is winter en ik ben herfst. Diep verscholen onder een deken, alsof er enkel plaats is in het najaar voor de grillen van een ijskoud hart. Ik wou zo graag, dat hij zomer was en ik lente. Dat ik een voorbode was van alles wat hij te bieden had. Maar net zoals papa, kon hij die warmte niet geven. Net als papa, de eerste, echte winter die ik zovele jaren had doorstaan.

Ik kijk naar het kleine meisje naast me, die vanonder de deken is gekropen en op de schoot van haar vader haar toevluchtsoord heeft gezocht. Ze kijkt met open mond naar de televisie, terwijl mijn buurman haar zacht wiegt, ook al is ze al zes. Er speelt een programma dat over prinsessen en witte jurken gaat, en ik kan alleen maar denken, kleine meisjes, die hebben de zomer in de ogen van hun vader nodig. Kleine meisjes, die willen houden van. En grote meisjes, die willen nooit meer vergeten hoe dat moet.

Advertisements

One thought on “Kleine meisjes.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s