Armen van fragiel en sterk.

Vanavond wil ik slapen in armen van teder en zacht. Laat me maar veilig zijn. De nacht is niets meer dan de weerspiegeling van onze eigen duisternis. Ik knip het licht uit, steek een paar kaarsjes aan. Ik wil enkel nog spreken met woorden gedrenkt in liefde. Daar zit hij voor iets tussen. Hij, die een gouden gloed aan mijn ogen gaf, zodat ik mezelf leerde bewonderen in de spiegel. Hij die een einde bracht aan de eindeloze jaren van zoeken naar de versie van mezelf die ik altijd al was. Gevonden in al mijn verlorenheid. Hij die me van mezelf leerde houden, en daarna zonder enige moeite van hem. Vanavond wil hij slapen in armen van fragiel en sterk. Hij fluistert dat niemand hem ooit zo goed heeft gekend als ik hem ken op dit moment. Het maakt me een beetje bang, maar wel het soort bang waar je stiekem trots op bent. Bang om te verliezen wat zo goed voor je is. Trots om het goede hart dat jou vertrouwt. Ik denk, het zal nu niet lang meer duren voor hij in slaap valt. Ik denk, volgens mij zijn wij elkaars waarheid.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s