Het echte afscheid.

We namen afscheid. Het regende een beetje. We omschreven het als toeval, maar misschien ging de wereld wel helemaal op in onze gevoelens in plaats van omgekeerd. Ik dacht, huilen met m’n eigen ogen hoeft niet meer. Je kuste me, onbezonnen, want zo ging het altijd tussen jou en mij. De wereld verging een beetje, maar niet helemaal. Want zoals jij en ik elkaar konden liefhebben, daarin bestond het echte afscheid niet.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s