Glazen huizen.

Ik leef al jaren in glazen huizen. Ik voel me er veilig. Iedereen kan me zien, maar niemand kan me raken. Tenzij met het zware geschut. Stenen die de glazen muren aan diggelen slaan, en zo ook mijn hele wereld. Dan slaap ik dagen op de scherven, tot ik de moed vind om een nieuw glazen huis op te bouwen. Steeds één met meer barsten, maar toch stel ik mezelf gerust dat ik er veilig ben.

Het is een illusie. Omdat dromen me veiliger lijkt dan de realiteit. Omdat de waarheid me te pijnlijk lijkt. En toch besef ik m’n eigen aandeel.

Ik vraag me af waarom niemand voor me vecht in de liefde. Dan realiseer ik me: ik kies geen strijders uit. Diegenen die liefde niet begrijpen, kunnen er ook niet om knokken. Daarin verschil ik fundamenteel, zeg ik dan tegen mezelf. Het enige wat ik doe, is vechten. Ik zou alles doen. En toch besef ik het gevaar dat schuilt in die redenering.

Het is een valse strijd. Ik kies geen waardige tegenstanders. Dit liefdesspel is net wat het is: een spel. Liefde en vechten horen misschien niet in één zin thuis. Misschien ga ik leunen op de zwakken, omdat ik weet dat ze het zullen begeven. Dan kan ik mezelf voor de zoveelste keer voor het hoofd slaan. Maar ik weet tenminste hoe het spel wordt gespeeld. Controle. En ik weet dat ik me er veilig in voel. Ik ken mijn rol, ik weet hoe ik die moet spelen.

Mijn glazen huis, mijn glazen hart. Niemand heeft ooit door die muren heen kunnen breken.

Pijn heb ik zeker gehad. Scherven zijn er in alle vormen en maten. Maar toch. Niemand kent me. Niemand heeft me ooit echt bemind. Omdat niemand begrijpt dat zij niet het spel spelen, maar ik. Uit angst. Uit zelfbescherming. En toch.

Toch brandt dat eeuwige verlangen. De allesomvattende liefde. Het graag zien. Ik zie jou graag, maar ik laat jou mij niet graag zien. Want ik vraag je te strijden met wapens die je niet hebt. Het is oneerlijk. We voelen ons allebei misbegrepen. We zeggen woorden maar gedragen ons er niet naar. We omhelzen maar spreken geen liefde uit.

Liefde is geen leugen. Het is gewoon een onverklaarbare complexiteit. Gooi daar een handvol gevoelens en misopvattingen tegenaan, en de eerste barsten ontstaan meteen.

Ik zie je graag. Ik hou van je. Wat zou ik dat zo graag kunnen zeggen. En wat zou ik dat graag horen, gewoon voelen, weten dat het de waarheid is. Wat zou ik graag de waarheid in de armen kunnen sluiten. Niet meer bang zijn voor de eeuwige leugen.

Mijn eerste stap is eerlijkheid. Ik moet eerlijk leren zijn, voor iemand oprecht voor mij kan kiezen. Bij deze neem ik een bange, voorzichtige, eerste stap in de duisternis die me altijd zo heeft afgeschrikt. Ik geef me te kennen, laat zien wie ik ben.

Dit is vrijheid. Alle angst glijdt van me af en bekruipt me tegelijkertijd. Dit is vrijheid.

En alleen in deze vrijheid kunnen we liefhebben. Met een bang hart, maar met een vol hart.

Ik zie je graag.

Advertisements

2 thoughts on “Glazen huizen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s