De stilte die niet stil is.

Zeventien dagen voor Kerst.

Geen woorden vandaag. Die kunnen vatten wat ik voel.
De stilte die niet stil is. De leegte die niet leeg is.
Alles wat is, is niet meer en alles wat was, is er nooit geweest.

Je zei dat je sterke armen me zouden dragen. Maar wat als ik niet in je armen pas?
Je beloofde me te koesteren, maar hoe bemin je datgene dat door je vingers glipt?

Gezichten beweren me te kennen en stemmen proberen me te doorgronden.
Maar zelfs ik weet de vragen op m’n eigen antwoorden niet.

Ik laat honderden kaarsen branden, zodat ik het zachte donker om me heen kan sluiten, zonder er bang voor te zijn. De radio speelt ergens op de achtergrond, als geheugensteun voor de wereld daarbuiten. Ik zou naar je begrafenis kunnen komen. Maar dan besef ik misschien dat je nog leeft. Of erger: dat iedereen denkt dat je dood bent. Terwijl je naam nog springlevend op m’n lippen danst.

Geen leugens vandaag. Die kunnen troosten of verzachten.
De liefde die meer dan liefde is. De pijn die kraakt onder de zware schouders van het gemis. Alles wat is, is er nog steeds en alles wat was, is nooit weg geweest.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s