Vertel het aan de wolken.

Dag achttien voor Kerst…

“Ik vertel de wolken elke dag dat ik van je hou,” zei ze, en legde de kraag van z’n jas keurig op z’n plaats.

Hij glimlachte, de spieren van z’n mondhoeken gedreven door verwondering.

“Waarom zou je dat nu doen?” hij vroeg het met een oprechtheid in z’n stem die haar wangen liet gloeien. Nooit zou hij haar iets verwijten.

Ze keek ernstig, liet een warme hand van z’n kraag naar z’n wang omhoog kruipen, en streelde zacht de stoppelige huid. Hij voelde aan als duizenden verbrijzelde diamanten, samen gegoten in de huid van één man.

“Mocht er ooit iets gebeuren, en ik ben niet bij je, en je begint aan je reis naar ergens daarboven,” ze sloeg haar blik op, alsof ze het spookbeeld voor haar zag “dan kunnen de wolken je in mijn plaats nog één keer toefluisteren hoeveel ik van je hou.”

Hij vond eerst geen woorden, begroef z’n gezicht in haar zachte hals. Probeerde haar geur voor eeuwig vast te houden, want wat ze vergat, was dat ook zij niet onsterfelijk was.

“Dan vertel ik het aan de sterren,” fluisterde hij, “zodat je nacht nooit donker zal zijn.”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s