Samen alleen.

Negentien dagen tot Kerst. Tijd voor een verhaaltje.

——-

“Waarom lach je?” vraag je zacht, “Ik heb je toch pijn gedaan, Medea?

Omdat ik je graag zie. Omdat niets dat ooit zal veranderen. Zelfs mochten m’n ogen nooit meer de jouwe zien. Nachtblind door de liefde leid ik je opnieuw de slaapkamer binnen. Ik hoor de maan zuchten en sluit snel het gordijn. Hier wil ik alleen met jou zijn.

“Wil je me echt?” Meer dan ooit. “Je zal me haten in de ochtend.” Ik doe maar alsof.

Ik leg je handen op m’n buik. Voel je de stervende vlinders krioelen onder m’n huid?

“We kunnen niet nog een kind maken. Het zou alleen maar eenzaam zijn,” zeg je me.

Jason, we zijn kinderloos. Dat wil ik je zeggen. Maar ik weet dat het niet zo is. En ik weet dat ik zo ver mogelijk bij je vandaan moet blijven.

Toch vlij ik m’n lippen tegen die van jou. Ik vraag je te blijven. Nu ben jij diegene die lacht.

“Ik ben niet langer van jou.” fluister je, “Ik laat je beter alleen.”

Je bluft. Ik weet dat je hier vanavond niet meer zal weggaan.

“Laten we dan samen alleen zijn.” Dat zeg ik je, terwijl ik je langzaam uitkleed.

“Samen alleen.”

Je herhaalt me, je proeft de woorden, wikt en weegt. Je glimlach verraadt je goedkeuring.

Vanavond zijn we samen. Maar wel alleen.

——–

Geïnspireerd op “Medea” – Euripides

Advertisements

One thought on “Samen alleen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s