Het hier en nu.

Twintig dagen tot Kerst.

Ik proef. Gesmolten chocolade en vanille bedrijven de liefde op m’n tong. Het zoete van de dag doet me denken aan de beloften van gisteren, de kansen van morgen en de eeuwige onwetendheid die zich in het nu bevindt.

Is er zoiets als een gemiste kans?

We zouden onze levens kunnen slijten met het fantaseren over het vervolg op de zin “Had ik maar…” Had ik maar meer van je gehouden. Had ik maar sterker geweest. Had ik maar iets durven zeggen toen je me pijn deed, of had ik maar m’n armen om je heen geslagen, mocht ik geweten hebben dat je er de volgende dag niet meer zou zijn. Had ik maar uitgeschreeuwd hoe gelukkig ik was, of hoe eenzaam ik bleek.

Maar ik was toen wie ik was. En elke dag ben ik steeds een beetje meer wie ik zou willen zijn. Had ik maar… wat? Het verleden draag je steeds onveranderlijk met je mee. Zoals de kleur van je ogen, of de trilling van je stem. Het is een deel van je, dat nooit nog anders zal zijn.

Is er zoiets als hoop?

Ik vlij mezelf in de zachtheid van de sofa, en sluit m’n ogen voor de wereld en voor de pijn. Ik ga op in de stilte die het antwoord biedt op al m’n vragen: alles is nog mogelijk. Niets is mooier dan dit besef. Ik heb honderdduizenden keuzes. Ik ben een veld van miljoenen cellen, waarvan het hart na elke winter weer openbloeit.

Ik ben geen kans. Jij bent geen gemis. Ik ben het hier en nu. En de hoop is wie ik zoek.

Advertisements

2 thoughts on “Het hier en nu.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s