Huil.

Eenentwintig dagen tot Kerst.

Mocht ik me kunnen vasthouden aan de regendruppels, ik zou me laten wegvoeren. Wegspoelen. Gevallen, ruwe bladeren strelen, dorstige gronden lessen, over het hoofd geziene riolen vullen. Het is grappig, want, hoe kan het dat we ons niet kunnen vastklampen aan onze eigen tranen? Hebben we niet het recht om onze ogen als wolken te bestempelen en onze gedachten te beschouwen als de ijle lucht. Mogen we het niet laten regenen wanneer we willen, een stortvloed laten losbarsten over ons eigen hart? Laat het alles wegwassen. Want, het is mooi. Mooi om je te verliezen. Je tranen te volgen, die regendruppels van je ziel. Laat je strelen, laat iemand je liefde lessen, je lege lichaam vullen en laat die iemand jezelf zijn. Huil, want, nu ben je je tranen, en morgen ben je de lach op je gezicht.

Mocht ik me kunnen vasthouden aan jou, ik zou me laten wegvoeren. Maar ik hou liever vast aan m’n tranen. Die vallen uit mijn wolken, en zijn eindelozer dan de enkele regendruppels die de groeven in je wangen volgen,  als hun eeuwige spoor.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s