Liefhebben.

tumblr_malcsiB6SW1rd6brco1_500_largeLuister naar dit liedje tijdens het lezen.

“Ik ben maar een man. Je weet niet wie ik ben. Ik weet het amper zelf. Maar laat me dit even aan je vertellen.

Anna.

Ze keek me vaak zo nietsvermoedend aan. Alsof ze me nooit zou opgeven, alsof er niets was dat ik voor haar verborgen hield. Soms wou ik dat ze me niet vertrouwde. Dat ze me zou vastgrijpen, vol vragen en onbegrip. Een teken, al was het maar miniem, dat ze zich zorgen maakte. Dat ze me niet als vanzelfsprekend beschouwde in haar leven.

Ik zat vaak te wachten op zo’n momenten. Maar voor haar was er geen vuiltje aan de lucht. Ze dacht dat ze me kende. Maar geen enkele vrouw heeft me ooit gekend. Ik wou dat het deze keer anders was. Maar zonder haar wantrouwen zou ik nooit mijn masker afzetten.

Soms staarde ik minutenlang uit het raam zonder me te bewegen. Ik ademde amper. Ze merkte nooit op hoe ik smachtte naar haar armen om me heen. Hoe ik me wilde verstoppen onder haar huid, zodat ze zou weten hoe het voelt om mij te zijn. Ze leefde naast me en niet met me. Het is moeilijk te beschrijven. Ze was er maar ze was er niet. Niet op de manier die ik wou.

Misschien ging ik daarom naar andere vrouwen toe. Ik was zelfs onvoorzichtig, liet hun ondeugende sms’en in m’n gsm staan. Ik hoopte dat ze het zou ontdekken en boos zou worden, boos en angstig. Ik wou dat ze me liet zien hoe bang ze was om zonder mij verder te moeten. Ik wilde de pijn in haar ogen kunnen zien. Ik wilde dat ik zou voelen hoeveel ik voor haar betekende.

Maar het deed haar niets. Toen ik haar vertelde dat ik bij haar wegging, mijn laatste poging om haar voor me te doen vechten, haalde ze haar schouders op. Ze begreep het niet maar respecteerde mijn beslissing. Ik heb me nog nooit zo waardeloos gevoeld.

Ik weet dat het fout was. Nu leef ik terug op mijn eentje, in onzekerheid. Liefdeloos. Ik kwel mezelf met herinneringen aan haar. Ik weet dat ik een verkeerd beeld heb van de liefde. Maar ik weet ook dat ik mezelf pijn doe met het soort vrouwen die ik in mijn leven binnenlaat. De kille, de oppervlakkige.

Het is niet de liefde, het lot of mijn geliefden die de vijand zijn. Ik ben diegene die mijn eigen hart breekt. Dat doet pijn. Ik wil zo graag dat het zo niet hoeft te zijn. Mijn borstkas vullen met een warme gloed. Liefhebben. Mezelf eerst en vooral.

Nu staar ik nog steeds uit het raam, maar dan volledig ongedwongen. Dan huil ik, voel ik me niet de man die ik zou kunnen zijn. Maar ergens brandt een vuur van verlangen. Een onuitputtelijke bron van hoop. Ik heb m’n masker afgezet. Voel me brozer dan ooit tevoren, maar op mijn gezicht staan enkel mijn ware emoties af te lezen.

Ik lach, door de tranen heen. Het komt wel goed met me, het komt wel goed. Want ik wil en zal liefhebben op een dag, op de juiste manier. Maar nu begin ik eerst bij mezelf.

‘Hé vent, ik zie je graag’ zeg ik en het voelt vreemd maar tragisch mooi. Alsof ik al die jaren op dit moment heb zitten wachten. Ik voel het grote gemis over me heen spoelen. Ik wist niet dat je jezelf kon missen.

Ja, het komt zeker goed met me. Omdat ik het wil. Omdat ik het kan.”

——————

Alleen als je jezelf liefhebt, kan je iemand  anders toelaten om hetzelfde te doen.

Froe  ♥

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s